
Σε μια απομονωμένη γωνιά του Βιετνάμ, όπου η ομορφιά της φύσης κυριαρχεί και η ανθρώπινη παρέμβαση είναι ελάχιστη, η Trieu Luyen δεν δίστασε να ακολουθήσει το όνειρό της. Επέλεξε να οικοδομήσει μόνη της ένα καταφύγιο μέσα στη ζούγκλα, αδιαφορώντας για τις σύγχρονες ανέσεις και την τεχνολογία.
Η διαδικασία αυτού του φιλόδοξου έργου ξεκίνησε με την προετοιμασία του εδάφους. Η υγρασία και οι συνεχείς βροχοπτώσεις απαιτούσαν μια γερή βάση. Χρησιμοποιώντας χώμα, άμμο και τσιμέντο, όλα επεξεργασμένα με τα χέρια της, η Trieu Luyen δημιούργησε μια στιβαρή βάση που θα προστάτευε την κατοικία από πλημμύρες. Αυτή η αρχική φάση, αν και απαιτητική, αποτέλεσε το θεμέλιο για το μετέπειτα οικοδόμημα.
Ο σκελετός της κατοικίας είναι αποκλειστικά ξύλινος, αποτελούμενος από φυσικούς κορμούς που έχουν κοπεί με το χέρι και έχει δεθεί με παραδοσιακές μεθόδους, αποφεύγοντας καρφιά και μεταλλικά εξαρτήματα. Έτσι, η κατασκευή έχει την ικανότητα να «αναπνέει» και να προσαρμόζεται στις κινήσεις του εδάφους, αντέχοντας σε ισχυρούς ανέμους και βροχερές ημέρες.
Οι τοίχοι κατασκευάστηκαν με ξύλινες πλάκες που εξασφαλίζουν φυσικό αερισμό και επαρκή φωτισμό. Η κεκλιμένη στέγη με τις μεγάλες προεξοχές επιτρέπει στο βρόχινο νερό να απομακρύνεται γρήγορα, διασφαλίζοντας την προστασία της δομής και παρατείνοντας τη διάρκεια ζωής της.
Ακολουθώντας τις τοπικές παραδοσιακές πρακτικές, οι χώροι διαβίωσης είναι διαχωρισμένοι από τις εγκαταστάσεις υγιεινής. Ένα απλό αλλά λειτουργικό σύστημα που καλύπτει τις καθημερινές ανάγκες χωρίς περιττές πολυτέλειες. Το σπίτι δεν είναι ένας αγώνας κατά της φύσης, αλλά μια συμβίωση μαζί της.
Μετά από σχεδόν δέκα μήνες σκληρής δουλειάς, το αποτέλεσμα είναι μια μικρή αυτοδύναμη κατοικία, φτιαγμένη από τοπικά υλικά και με τη γνώση που κυλάει από γενιά σε γενιά. Δεν πρόκειται απλά για ένα σπίτι, αλλά για μια δήλωση ζωής. Μέσα στη σιωπηλή ζούγκλα, γίνεται σαφές ότι ο πολιτισμός δεν μετριέται μόνο με τεχνολογικά επιτεύγματα, αλλά και με την ικανότητα του ανθρώπου να συμβιώνει με τη φύση.
ΤΙ ΔΙΑΒΑΖΕΤΑΙ






