
Η παρατήρηση ενός 8χρονου αγοριού οδήγησε σε μια σημαντική ανακάλυψη που θέτει εν αμφιβόλω βιολογικές αντιλήψεις που ισχύουν εδώ και περισσότερο από έναν αιώνα.
Ο Hugo Deans, ένα μικρό αγόρι, ανακάλυψε στην αυλή του παράξενα αντικείμενα που θύμιζαν σπόρους, τα οποία είχαν συγκεντρωθεί κοντά σε μια φωλιά μυρμηγκιών. Ο πατέρας του, καθηγητής εντομολογίας στο Pennsylvania State University, αναγνώρισε με θαυμασμό ότι επρόκειτο για κάτι εντελώς διαφορετικό από αυτό που νόμιζε αρχικά το παιδί του.
Τα αντικείμενα που παρατήρησε ο Hugo αποδείχθηκαν ότι ήταν όζοι βελανιδιάς, μικροί θάλαμοι που αναπτύσσονται στα δέντρα και φιλοξενούν προνύμφες σφηκών. Αυτό που είναι ακόμα πιο εντυπωσιακό είναι ότι τα μυρμήγκια, εκπληκτικές συν-ιστορίες της φύσης, τους μετέφεραν στις φωλιές τους σαν να ήταν τροφή.
Η σχετική μελέτη, που δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό περιοδικό The American Naturalist, αποκαλύπτει ότι κάποιοι από αυτούς τους όζους έχουν εξελιχθεί σε πολύπλοκους μηχανισμούς, προκειμένου να «ξεγελούν» τα μυρμήγκια, μιμούμενοι τους σπόρους φυτών.
Από περισσότερα από 100 χρόνια, οι επιστήμονες παρακολουθούν τη διαδικασία της μυρμηκοχορίας, στην οποία τα φυτά προσελκύουν μυρμήγκια μέσω λιπαρών ουσιών για να μεταφέρουν τους σπόρους τους. Ωστόσο, το γεγονός ότι ορισμένα έντομα, όπως οι σφήκες, έχουν αντίγραφα αυτού του συστήματος παρέμενε ακαταχώρητο.
Οι προνύμφες των σφηκών αναπτύσσονται μέσα στους όζους και με τη βοήθεια χημικών σημάτων που μιμούνται τα λιπαρά σώματα, πείθουν τα μυρμήγκια να τις μεταφέρουν στις φωλιές τους, ενδεχομένως προς όφελος τους.
Οι αναλύσεις που πραγματοποιήθηκαν κατέδειξαν ότι οι όζοι περιέχουν λιπαρά οξέα που μοιάζουν με αυτά των φυσικών σπόρων. Έτσι, για τα μυρμήγκια, που βασίζονται κυρίως στην όσφρηση, η διαφοροποίηση είναι σχεδόν ανύπαρκτη.
Πειραματισμοί απέδειξαν ότι τα μυρμήγκια προτιμούν αυτούς τους όζους, ψηφίζοντας τους όπως θα έκαναν με κανονικούς σπόρους, αγνοώντας άλλα παρόμοια αντικείμενα που δεν διαθέτουν τα συγκεκριμένα χημικά σήματα.
Σε αντίθεση με τα φυτά, οι σφήκες απολαμβάνουν προστασία από τους θηρευτές. Με τη μεταφορά τους στις φωλιές των μυρμηγκιών, οι προνύμφες απολαμβάνουν ασφαλή καταφύγιο από παθογόνα και άλλους κινδύνους.
Το περιβάλλον της φωλιάς λειτουργεί ως φυσική «ασπίδα», αυξάνοντας τις πιθανότητες επιβίωσης τους.
TI ΔΙΑΒΑΖΕΤΑΙ






