Το μεγαλύτερο πευκοδάσος της Ευρώπης δεν καίγεται σχεδόν ποτέ – Το μεσαιωνικό έθιμο που το φυλάει για αιώνες.

Ανάμεσα στις επαρχίες Σόρια και Μπούργος, εντοπίζεται το μεγαλύτερο πευκοδάσος της Ευρώπης, που διατηρεί ένα μεσαιωνικό έθιμο από τον 16ο αιώνα, το οποίο είναι ζωτικής σημασίας για την ασφάλειά του απέναντι στις δασικές πυρκαγιές.

Με τις δασικές φωτιές να απειλούν ολοένα και περισσότερα οικοσυστήματα στην Ευρώπη, αυτό το πευκοδάσος στη βόρεια Ισπανία αναδεικνύεται ως μια εντυπωσιακή εξαίρεση. Είναι η μεγαλύτερη συνεχόμενη έκταση άγριου πευκοδάσους στην ήπειρο, εκτεινόμενη ανάμεσα στις δύο επαρχίες και σπανίως θίγεται από καταστροφικές πυρκαγιές.

Η διαχρονική αυτή ανθεκτικότητα δεν οφείλεται σε σύγχρονη τεχνολογία ή καινοτόμες πρακτικές πυροπροστασίας, αλλά σε μια αιώνια παράδοση. Το «Suerte de Pinos» είναι ένα κοινοτικό σύστημα διαχείρισης των δασικών πόρων, που συνδέει τους κατοίκους με το δάσος και τους καθιστά υπεύθυνους για τη φροντίδα του.

Ο δασοφύλακας Αντόνιο Μαρτίν Τσικότε, που εργάζεται για 36 χρόνια στο Κιντάναρ ντε λα Σιέρα, εξηγεί ότι το σύστημα λειτουργεί μέσω κληρώσεων, που παρέχουν στους κατοίκους το δικαίωμα εκμετάλλευσης συγκεκριμένων δέντρων. Οι ντόπιοι διασφαλίζουν την προστασία του δάσους, καθώς αυτό εξακολουθεί να είναι πηγή εισοδήματος και μέρος της καθημερινότητάς τους.

Κάθε χρόνο, την 1η Μαΐου, περίπου 800 κάτοικοι συμμετέχουν στη διαδικασία, κερδίζοντας όχι μόνο δικαιώματα υλοτομίας, αλλά και υποχρεώσεις για τη συντήρηση και προστασία των εκτάσεων που τους αναλογούν.

Αυτό το έθιμο έχει τις ρίζες του στον 16ο αιώνα και παραμένει σχεδόν αναλλοίωτο μέχρι σήμερα. Αν και η οικονομική του αξία σήμερα δεν συγκρίνεται με παλιότερες εποχές, συνεχίζει να δημιουργεί ισχυρές σχέσεις ανάμεσα στην τοπική κοινωνία και το φυσικό περιβάλλον.

Γιατί οι μεγάλες πυρκαγιές είναι σπάνιες

Το πευκοδάσος εκτείνεται σε περίπου 100.000 εκτάρια, καλύπτοντας 36 δήμους στις επαρχίες Σόρια και Μπούργος, και οι ειδικοί τονίζουν ότι η σπανιότητα των μεγάλων πυρκαγιών οφείλεται κυρίως στην ενεργή συμμετοχή των κατοίκων στη διαχείρισή του.

Το κοινοτικό μοντέλο δεν περιορίζεται μόνο στην ξυλεία. Οι κάτοικοι μοιράζονται επίσης πόρους όπως βοσκότοπους, μανιτάρια και πέτρες από το δάσος, διατηρώντας έτσι μια διαρκή ανθρώπινη παρουσία, που συμβάλλει στην πρόληψη και την άμεση παρέμβαση για τυχόν εστίες φωτιάς.

Ο δασολόγος Ιγνάθιο Πέρεθ-Σόμπα επισημαίνει ότι η ύπαρξη ενός ισχυρού δασικού τομέα είναι κλειδί για την προστασία των δασών. Σε περιοχές με ενεργή διαχείριση και οικονομική δραστηριότητα γύρω από τα δάση, οι πυρκαγιές συνήθως είναι λιγότερο έντονες και ευκολότερες στη διαχείριση.

Ένας φυσικός θησαυρός που ζητά μεγαλύτερη προστασία

Παρά την σπάνια αξία του, πολλοί κάτοικοι της περιοχής πιστεύουν ότι οι δημόσιες δασικές εκτάσεις της Ισπανίας δεν λαμβάνουν την κατάλληλη προσοχή. Ο Αντόνιο Μαρτίν Τσικότε έχει ήδη αναλάβει πρωτοβουλία να συγκεντρώσει εκπροσώπους από σημαντικά δημόσια δάση της χώρας, προκειμένου να ζητήσουν καλύτερη στήριξη και διαχείριση.

Όπως δηλώνει ο ίδιος, τα δάση προσφέρουν πολύτιμους φυσικούς πόρους, από το νερό μέχρι την ξυλεία και την βιοποικιλότητα, αλλά δεν επενδύονται πάντα οι απαραίτητοι πόροι για τη διατήρησή τους.

Εν τω μεταξύ, τα αιωνόβια πεύκα της Σόρια και του Μπούργος συνεχίζουν να υψώνονται επιβλητικά στον ορίζοντα, αποτελώντας ένα μοναδικό παράδειγμα για το πώς η διατήρηση των παραδόσεων μπορεί να συμβάλλει ζωτικά στην προστασία ενός ολόκληρου οικοσυστήματος.

TI ΔΙΑΒΑΖΕΤΑΙ