«Είμαι φτωχός αλλά ευτυχισμένος»: Ο 73χρονος αγρότης που πηγαίνει για ψώνια με τρακτέρ του 1964

Μια ασυνήθιστη ιστορία έχει κλέψει τις καρδιές πολλών στη Γαλλία: ένας 73χρονος, ονόματι Τζακ Γερμπό, έχει επιλέξει να μετακινείται με το τρακτέρ του από το 1964, και μάλιστα το χρησιμοποιεί ακόμα και για τις καθημερινές του αγορές.

Ο Γεννημένος στο Monteton Τζακ εσχάτως έχει γίνει πολύ γνωστός, καθώς συχνά ταξιδεύει δέκα χιλιόμετρα μακριά στο εμπορικό κέντρο της περιοχής του, παρέα με τη μικρή του σκυλίτσα, Ange, ένα γλυκό σπάνιελ. Οι περαστικοί τον αναγνωρίζουν και τον χαιρετούν με χαμόγελα, ενθουσιασμένοι από την παρουσία του. «Θεωρώ τον εαυτό μου τον ιππότη του τρακτέρ», δηλώνει με χιούμορ.

Το τρακτέρ που κρατά ζωντανή μια παράδοση

Το αγαπημένο του όχημα δεν είναι ένα σύγχρονο αγροτικό μηχάνημα, αλλά ένα Renault N73 του 1964, που απέκτησε με μόλις τρία φράγκα και έξι λεπτά. Παρόλο που πολλοί του είχαν πει ότι ήταν πια κατάλληλο μόνο για… ανακύκλωση, ο Τζακ πίστευε διαφορετικά.

«Αυτή η μηχανή είναι εξαιρετικά ανθεκτική!», λέει σήμερα, αποδεικνύοντας ότι το παλιό τρακτέρ έχει ακόμα πολλά να δώσει. Αφού χρειάστηκε κάποιες επισκευές, όπως την ανακατασκευή του κινητήρα και των φρένων, το τρακτέρ του διαθέτει και πινακίδα κυκλοφορίας, αν και η μέγιστη ταχύτητά του είναι μόλις 22 χιλιόμετρα την ώρα.

Η απόφασή του να χρησιμοποιεί το τρακτέρ δεν προήλθε από επιθυμία, αλλά από ανάγκη, καθώς το αυτοκίνητό του υπήρξε χαλασμένο και η επισκευή του ήταν εκτός των οικονομικών του δυνατοτήτων. Αυτό που για πολλούς θα ήταν ένα βήμα πίσω, για τον Τζακ έχει γίνει μια δήλωση της αξίας της αγροτικής ζωής: «Οι αγρότες είναι συχνά ξεχασμένοι. Είναι αυτοί που μας ταΐζουν».

Η φιλοσοφία της απλότητας

Κάθε φορά που οδηγεί, ο Γερμπό γίνεται περιζήτητος για μια απλή χαμογελαστή αλληλεπίδραση που καταφέρνει να φωτίσει την ημέρα των άλλων. Οι περισσότεροι που τον βλέπουν ανταγωνίζονται να του χαμογελάσουν και να τον χαιρετήσουν, καθώς η καθημερινότητά του έχει γίνει αναγνωρίσιμη στους ντόπιους. Στη φάρμα του καλλιεργεί σαφράν και οπωροφόρα δέντρα, ενώ πολύ συχνά επιδιορθώνει παλιά αντικείμενα, ανακυκλώνοντας υλικά και προσφέροντας μια δεύτερη ζωή σε αυτά. Η ζωή του συνοψίζεται σε ένα μότο: «Είμαι φτωχός, αλλά είμαι ευτυχισμένος».

Ο τρόπος που απολαμβάνει την καθημερινότητά του είναι γεμάτος απλότητα: ψάρεμα, κυνήγι, χορός, γιορτές στο χωριό και γεύματα μαζί με φίλους. Μια ζωή χωρίς πολλές ανέσεις, αλλά με άφθονες μικρές χαρές, έχοντας πάντα το παλιό τρακτέρ του στο πλευρό του.

ΤΙ ΔΙΑΒΑΖΕΤΑΙ