Η Μαρία Δεληθανάση δίπλα στην Αγγελική Ηλιάδη – «Η κοινωνία πρέπει να μάθει να ακούει και όχι να κρίνει»
Η Μαρία Δεληθανάση, η οποία έχει αναδειχθεί σε φωνή της δύναμης και της αντοχής μετά τη δικαστική της νίκη απέναντι στον πρώην σύζυγό της, Κώστα Δόξα, αποφάσισε να δείξει τη στήριξή της στην Αγγελική Ηλιάδη, έπειτα από τις αποκαλύψεις που έκανε σχετικά με την κακοποίηση από τον σύντροφό της, Μπάμπη Λαζαρίδη, στο παρελθόν.
Το προφίλ της Μαρία, που έχει βιώσει και η ίδια αγωνίες, προσφέρει μια πολύτιμη προοπτική στο πώς η κοινωνία αμφισβητεί τις γυναίκες που έχουν το θάρρος να μοιραστούν τις ιστορίες τους.
Η ανάρτησή της
«Είναι μια σταθερά στην κοινωνία μας: όταν μια γυναίκα βρίσκει τη δύναμη να μιλήσει για την κακοποίηση που έχει υποστεί, δεν δικάζεται μόνο ο δράστης, αλλά αντιμετωπίζει κριτική και η ίδια. Για την στιγμή που μίλησε, για τους λόγους πίσω από αυτή της την επιλογή, για την έκφραση που χρησιμοποίησε. Εξετάζεται το αν η αφήγησή της είναι ακριβής ή αν τελικά εκείνη έχει ευθύνες. Όσο πιο δυνατή δείχνει μια γυναίκα που ξεπερνά αυτά που βίωσε, τόσο πιο έντονα αμφισβητείται και κακολογείται από την κοινή γνώμη.»
«Οι άνθρωποι με ανασφάλειες δύσκολα αποδέχονται τη δύναμη και την επιτυχία των άλλων. Συνήθως προτιμούν να νιώθουν ανώτεροι και επιδεικνύουν την υποκριτική τους καλοσύνη. Πώς αντιμετωπίζεται κάποιος όταν δεν έχει ανάγκη από την συμπόνια κανενός; Ποιες είναι οι στάσεις μιας κοινωνίας που παλεύει με μια πραγματικότητα που δεν κατανοεί, αλλά έχει γνώμη για όλα; Αυτή που αναζητεί αδυναμίες για να αμφισβητήσει την αλήθεια και προτιμά να υπερασπιστεί μια νοσηρή κανονικότητα αντί να στηρίξει την πραγματικότητα; Γνωρίζω προσωπικά τι σημαίνει να ακούς κριτική και μισό βλέμμα. Να είσαι στόχος της αμφισβήτησης από αυτούς που ξέρουν μόνο να κρίνουν, όχι να κατανοούν. Αλλά, εάν μπορούσα να γυρίσω τον χρόνο πίσω, θα ξαναέκανα το ίδιο. Διότι το θάρρος που είχα τότε με διαμόρφωσε σε αυτό που είμαι σήμερα και είμαι υπερήφανη για όλα όσα έχω πετύχει».
Κάθε φορά που γυναίκες όπως η Αγγελική, η Μαρία, η Κατερίνα τολμούν να μιλήσουν, ανοίγουν νέους δρόμους για όλες εκείνες που εξακολουθούν να ζουν με τον φόβο. Αν οι πτυχές της κοινωνίας δεν είναι έτοιμες να ακούσουν, ίσως ήρθε η ώρα να διδαχθούν. Όχι να κρίνουν, αλλά να αφουγκράζονται.»
Πηγή: zougla.gr
