
Με βαθιά θλίψη η Σία Κοσιώνη ενημέρωσε τον κόσμο για την απώλεια του πατέρα της, Χρήστου, μέσα από μία φορτισμένη ανάρτηση στο Instagram. Σε αυτή, αποχαιρετά έναν άνθρωπο που είχε καθορίσει τη ζωή της και της είχε δώσει πολύτιμα διδάγματα.
Στο συγκινητικό της κείμενο, περιγράφει τον πατέρα της ως έναν άνθρωπο γεμάτο αντιφάσεις, ελεύθερα πνεύμα και ατρόμητο ταξιδευτή, ο οποίος ξεκίνησε από τους αμπελώνες της Νεμέας και πέρασε από τις σπουδές στην Ιατρική Αθηνών, μέχρι τη θητεία του στα κορυφαία νοσοκομεία της Αθήνας.
Η Κοσιώνη μοιράστηκε επίσης τρυφερές παιδικές αναμνήσεις, όπως τις νύχτες που τη νανούριζε με τη φυσαρμόνικα, καθώς και τις οικογενειακές στιγμές που θα παραμείνουν για πάντα χαραγμένες στη μνήμη της.
Στην ανάρτησή της, η Σία Κοσιώνη αναβίωσε στιγμές που επηρέασαν την παιδική της ηλικία, και τα διδάγματα που της άφησε. «Δεν ξέρω αν πίστευες στα αλήθεια ότι ήσουν ο James Bond, όμως εμάς όλους μας είχες πείσει. Έζησες τρεις ζωές σε μία. Από τους αμπελώνες της Νεμέας στην Ιατρική Αθηνών και από εκεί στα μεγαλύτερα νοσοκομεία της Αθήνας και στην αγαπημένη σου Μπουμπουλίνας 18. Κόντρα στα προδιαγεγραμμένα της μοίρας. Επισήμως γιατρός. Και αυτοδίδακτος γεωπόνος, χτίστης, ξυλουργός, μηχανικός, μουσικός, ζωγράφος, ψάλτης και πόσα ακόμη ξεχνάω… Ατρόμητος ταξιδευτής. Αλαζονικά αυτάρκης και ανεξάρτητος. Επιδεικτικά ολιγαρκής. Σκληρός και ανθεκτικός, όσο και ευαίσθητος. Λιγομίλητος και ουσιαστικός. Πάντα γοητευτικός και αστείος.
«Όσο αργά κι αν τελείωνες από τους ασθενείς σου, θα ερχόσουν στο δωμάτιό μας και θα μας έπαιζες νανουρίσματα με τη φυσαρμόνικα. Η ίδια φυσαρμόνικα που αργότερα πρωταγωνίστησε σε γάμους και βαφτίσεις, συνοδεύοντας χαρές και λύπες. Δυσκολεύομαι να δεχθώ ότι αυτή τη φορά δεν θα γυρίσεις. Αλλά με παρηγορεί που αφήνεις πίσω σου ένα πλήρες και ήρεμο πνεύμα, γεμάτο από αγάπη και επιτυχίες, που θα σου εξασφαλίσουν μία θέση για πάντα στις καρδιές όσων σε αγαπάνε και σε έχουν ευεργετήσει μέσα από την επιστήμη σου.
«Για μένα θα παραμείνεις ζωντανός, με τη φωνή σου, το βλέμμα σου, τις σιωπές σου, τις μελωδίες σου και τους αστεϊσμούς μας με το ‘Sara perche ti amo’. Κυρίως, όμως, με το παράδειγμά σου. Καθώς το λες πάντα, ήρθε η στιγμή να το πω κι εγώ: Ώρα καλή πατέρα μου».
Πηγή: zougla.gr






