Αρχιτεκτονικό παράδοξο της Ρωσίας: Φάρος εν μέσω ερήμου, 30 χλμ από την ακτή

Στις απέραντες στέπες του Αστραχάν, σχεδόν 30 χιλιόμετρα μακριά από την ακτή της Κασπίας Θάλασσας, ένας παλιός φάρος διακρίνεται, σαν μια ασυνήθιστη παρένθεση μέσα στο τοπίο.

Οδηγώντας μέσα από τις στέπες του Αστραχάν στη Ρωσία, είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς έναν τούβλινο φάρο 20 ορόφων να υψώνεται στο ξηρό έδαφος.

Συνήθως, τέτοιες κατασκευές βρίσκονται κοντά στη θάλασσα, όμως εδώ η πιο κοντινή ακτή βρίσκεται περίπου 30 χιλιόμετρα μακριά, καθιστώντας τον φάρο απομονωμένο και ουσιαστικά αποκομμένο από το θαλάσσιο στοιχείο.

Ποια είναι η ιστορία του φάρου;

Ο Φάρος Πετρόφσκι είναι μια αρχιτεκτονική περιέργεια, που όμως έχει την εξήγησή της. Το 1741, όταν ο Μέγας Πέτρος της Ρωσίας σχεδίασε την κατασκευή του, η περιοχή ήταν στους κόλπους της Κασπίας Θάλασσας, με νησιωτικούς σχηματισμούς που δημιουργούσαν ένα λιμάνι για τα αγκυροβολημένα πλοία.

Αρχικά, ο φάρος κατασκευάστηκε από ξύλο, αλλά κατέρρευσε κατά τη διάρκεια μιας έντονης καταιγίδας, αναγκάζοντας τους κατασκευαστές να τον ξαναχτίσουν. Το 1876 ολοκληρώθηκε η ανακατασκευή του σε τούβλο, πλέον με χυτοσιδηρές σκάλες και ανθεκτικές πλατφόρμες, οι οποίες παραμένουν ως σήμερα.

Τα νερά της Κασπίας Θάλασσας είχαν υποχωρήσει για αρκετό καιρό, και στις αρχές του 20ου αιώνα, η περιοχή είχε γίνει τόσο ρηχή που το λιμάνι κατέστη αδύνατο να λειτουργήσει. Ο Φάρος Πετρόφσκι λειτούργησε μέχρι το 1930, οπότε η Κασπία Θάλασσα είχε πλέον απομακρυνθεί τελείως.

Η σύγχρονη διάσταση του φάρου

Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990, ο φάρος απομακρύνθηκε από την αρχική του χρήση και φιλοξένησε έναν μικρό ραδιοφωνικό σταθμό, αλλά από τότε που σταμάτησε να λειτουργεί ως ναυτικός οδηγός τη δεκαετία του ’30, παρέμεινε εγκαταλελειμμένος.

Σήμερα, ο φάρος έχει αναγνωριστεί ως εθνικό μνημείο και έχει μετατραπεί σε ένα μοναδικό τουριστικό αξιοθέατο, που γοητεύει λόγω της ασυνέχειας ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν.

ΤΙ ΔΙΑΒΑΖΕΤΑΙ