Το τέχνασμα της «τρίτης ημέρας» στα μπουφέ του ξενοδοχείου – Γιατί οι επισκέπτες καταναλώνουν λιγότερο μετά τις πρώτες μέρες.

Οι μπουφέδες τύπου all inclusive δεν είναι αποτέλεσμα τυχαίων σκέψεων. Δείτε πώς τα ξενοδοχεία υιοθετούν την «στρατηγική της τρίτης ημέρας» και πώς αυτό επηρεάζει την κατανάλωση των πελατών τους.

Οι μπουφέδες που προσφέρουν απεριόριστη κατανάλωση είναι ένα από τα βασικά πλεονεκτήματα των ξενοδοχείων με πακέτα all inclusive. Ενώ οι επισκέπτες απολαμβάνουν την ελευθερία επιλογής και το ατελείωτο φαγητό, οι ξενοδοχειακές μονάδες εκμεταλλεύονται αυτό το χαρακτηριστικό ως μέρος μιας στρατηγικής που στοχεύει στον έλεγχο δαπανών και στην αύξηση των κερδών τους.

Η αυτοεξυπηρέτηση στους μπουφέδες επιτρέπει στα ξενοδοχεία να μειώνουν τους απαιτούμενους πόρους σε προσωπικό, σε αντίθεση με ένα παραδοσιακό εστιατόριο που λειτουργεί με σερβιτόρους. Αυτό διευκολύνει την εξυπηρέτηση περισσότερων επισκεπτών με λιγότερους εργαζόμενους, μειώνοντας έτσι το λειτουργικό τους κόστος.

Η στρατηγική της «τρίτης ημέρας»

Όπως προκύπτει από αναλύσεις της τουριστικής αγοράς, αλλά και από ειδικούς στον τομέα των εστιάσεων, υπάρχει η γνωστή «στρατηγική της τρίτης ημέρας».

Η βασική αρχή είναι απλή: στις πρώτες μέρες των διακοπών, οι επισκέπτες εκμεταλλεύονται στο έπακρο το πακέτο all inclusive, καταναλώνοντας μεγάλες ποσότητες φαγητού και επιλέγοντας περισσότερες ποικιλίες απ’ όσες θα έκαναν στην καθημερινότητά τους.

Ωστόσο, μετά από δύο ή τρεις ημέρες, η κατάσταση μεταβάλλεται. Η κατανάλωση συνήθως πέφτει, καθώς οι περισσότεροι αισθάνονται ικανοποιημένοι, επιλέγουν πιο ελαφριά γεύματα ή απλώς χάνουν το ενδιαφέρον τους να δοκιμάσουν τα πάντα. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να μειώνεται η μέση κατανάλωση ανά επισκέπτη, κάτι που ευνοεί την οικονομία του ξενοδοχείου.

@joeburgerchallenge

¿Crees que puedes arruinar a un buffet? Pues te qeuivocas

♬ sonido original – Joe Burger

Αποτελεσματικότητα του μπουφέ

Σύμφωνα με τον δημιουργό περιεχομένου Joe Burgerchallenge σε ένα βίντεο στον TikTok, το μεγαλύτερο κόστος για ένα εστιατόριο προέρχεται από την απασχόληση προσωπικού.

Ο ίδιος σημειώνει ότι σε ένα παραδοσιακό εστιατόριο ένας σερβιτόρος μπορεί να εξυπηρετήσει περίπου 25 πελάτες, ενώ σε έναν μπουφέ αυτοεξυπηρέτησης ο ίδιος σερβιτόρος μπορεί να καλύψει πολλές περισσότερες ανάγκες σε ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα.

Η τοποθέτηση των τροφίμων στον μπουφέ δεν είναι τυχαία. Όπως παρατηρεί, τα φτηνοτερα τρόφιμα τοποθετούνται σε πιο προσιτές θέσεις για να γίνουν οι πρώτες επιλογές των επισκεπτών.

Αντίθετα, πιο ακριβά πιάτα, όπως ορισμένα κρεατικά ή θαλασσινά, συχνά βρίσκονται σε σημεία που απαιτούν την παρουσία μάγειρα, είτε για το σερβίρισμα είτε για την παρασκευή τους επί τόπου.

Επιπλέον, το ψωμί και άλλα προϊόντα που προξενούν κορεσμό παρουσιάζονται με ιδιαίτερα ελκυστικό τρόπο, ενώ πιάτα υψηλότερης κατηγορίας συχνά σερβίρονται σε μικρότερα σκεύη, διατηρώντας έτσι τις μερίδες σε λογικά επίπεδα.

Αυτό δεν υποδηλώνει πως τα ξενοδοχεία επιδιώκουν να περιορίσουν την κατανάλωση, αλλά μάλλον ότι μελετούν προσεκτικά τη διάταξη του μπουφέ για να μειώσουν τη σπατάλη τροφίμων, να βελτιστοποιήσουν την αποθήκευση και να διασφαλίσουν τη βιωσιμότητα ενός μοντέλου που αγκαλιάζει την απεριόριστη κατανάλωση.

ΤΙ ΔΙΑΒΑΖΕΤΑΙ